Geschiedenis


 

De geschiedenis van de trouwring

 

Waar komt het gebruik vandaan om bij trouwen, trouwringen te laten maken?

 

Een trouwring begon al erg ver terug in de tijd.

Alles begon bij de Egyptenaren in het oude Egypte. 

 

De trouwring is een eeuwige cirkel, een symbool van de eeuwigheid. Net als de tijd heeft de trouwring geen begin of eind. Hij komt steeds terug bij hetzelfde, net als het leven. De trouwring symboliseert daarmee de eeuwigdurende verbondenheid van man en vrouw. In leven en dood en in voor en tegenspoed.

 

Het gat in de ring heeft een speciale betekenis. Het is het symbool van de doorgang naar alle gebeurtenissen in het leven van de drager. De oude Egyptenaren dachten dat vanuit de ringvinger van de linkerhand de ‘Vena Amoris’ (de ader van liefde) rechtstreeks naar het hart liep. Sommige mensen dragen daarom nog steeds hun trouwring aan de linker ringvinger.

In Nederland zijn trouwringen vaak van goud, zilver, platina of een combinatie hiervan. In Egypte gebruikten ze natuurlijke materialen voor voorde vorderingen zoals stro of steen terwijl de Romeinse echtparen kozen vaak voor een ijzeren of bronzen ring. Later ontdekten ze ook de metalen goud en zilver.

 

De Nederlandse traditie van het uitwisselen van trouwringen hebben we geërfd van de Romeinen. Zij gaven elkaar bij het trouwen een trouwring als officiële belofte van trouw. Daarnaast was het een duidelijk statement dat man en vrouw aan elkaar zijn verbonden zijn.

De trouwring was vroeger een geschenk van de man aan zijn aanstaande vrouw. Hij zocht de ring uit en gaf hem aan zijn vrouw. Vanaf de 19e eeuw ging ook de man een trouwring dragen. Tegenwoordig zoeken de partners vaak samen een ring uit.

 

Vorm

Door de jaren heen hebben trouwringen ook verchillende vormen aangenomen. De Romenen hadden eerst ringen in de vorm van een sleutel, dit symboliseerde dat de vrouw het hart van haar man had gestolen. Later werd het symbool van een slang gebruikt, dat symbool staat voor de eeuwigheid

 

En zo waren ringen uit de 17e eeuw voorzien van sentimentele woorden, en in de Victoriaanse periode waren de ringen fijn bewerkt met veel stenen. De klassieke verlovingsring uit de 20e eeuw is een gladde geelgouden ring, met eventueel een diamant erin. Tegenwoordig zijn er echter ringen in alle soorten en maten te vinden. Ook worden trouwringen vandaag de dag steeds meer aangekleed met edelstenen die een symbolische waarde vertegenwoordigen, zoals:

• De robijn als symbool van het hart

• De saffier als reflectie van de hemel

• De diamant als baken van onverwoestbare liefde

• Aquamarijn voor een gelukkig huwelijksleven

• Maansteen voor tevredenheid

• Turkoois voor wilskracht

 

De religieuze betekenis van de trouwring

De trouwring is een belangrijk symbool bij christelijke huwelijken. De trouwring heeft echter geen religieuze betekenis. De trouwring bij christelijke huwelijken is alleen het symbool van de belofte van eeuwige liefde aan elkaar.

 

De trouwring in het christelijke huwelijk symboliseert daarmee ook de overdracht van autoriteit aan de andere persoon. De trouwring wordt geschonken om aan te geven dat een waardevol bezit overgaat naar iemand anders.

 

De katholieke kerk introduceerde de trouwring in de huwelijksceremonie in de Middeleeuwen. De bruidegom schoof de trouwring beurtelings aan de duim, de wijsvinger en vervolgens de middelvinger en sprak daarbij de trouwgelofte “In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest”. Daarna schoof hij de trouwring om de ringvinger van de bruid.

 

De trouwring en de trouwgelofte

De trouwring is het zichtbare deel van twee mensen die zich aan elkaar committeren. Daarom heeft de ring vaak een belangrijke rol bij een huwelijksceremonie en de trouwgeloftes. Bijvoorbeeld:

• Joods: “Bewaar, gij bent aan mij gewijd met deze ring volgens de wet van Mozes en van Israël.”

• Anglicaans, episcopaals en protestants: “Ik geef je deze ring als symbool van mijn liefde en met al dat ik ben en wat ik heb eer ik jou in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.”

• Rooms-katholiek: “In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, neem en draag deze ring als teken van mijn liefde en trouw.”

 

Links of rechts?

Tegenwoordig kan de trouwring zowel links of rechts worden gedragen. Maar in de geschiedenis zijn hier ook verschillende trends in te zien. De Grieken en de Egyptenaren droegen de ring aan de linker hand, omdat zij geloofde dat in de linkerhand een ader zat die direct naar het hart zou leiden. Tegenwoordig is dit nog steeds een gevoelsmatige reden om de ring links te dragen.

 

Een reden om de trouwring rechts te dragen kan taalkundig zijn. Het Latijnse woord voor links is ‘sinister’ wat in veel talen een negatieve bijklank heeft. Rechts is in het Latijn ‘dexter’, waar het Engelse woord voor behendig vandaan komt. Het is in Engeland dan ook lang traditie geweest de ring rechts te dragen, totdat de kerk besloot dat dit niet meer mocht. De rechterhand stond namelijk voor macht, en dat was volgens de kerk alleen aan mannen voorbehouden.

 

De keuze om de ring links of rechts te dragen kan ook in het geloof liggen. De katholieken kiezen dikwijls voor de linkerhand, terwijl de protestanten kiezen voor de rechterhand.

 

De trouwring werd in het westen nog tot halverwege de 20’e eeuw alleen door de vrouwen gedragen. Hier kwam tijdens de tweede wereldoorlog verandering in. Omdat mannen toen lang van huis gingen en er geen zekerheid was dat ze terug zouden komen, gingen ze de ring van hun vrouw dragen met de gedachten dat zij, hun vrouw altijd bij zich droegen.

 

Dit gebaar is overgenomen en het is nu volkomen normaal dat vrouwen én mannen beide een ring dragen.


Deze informatie heb ik gevonden op internet maar, ik kan u niet garanderen of dit verhaal 100% waar is.

Dit is een verhaal met een goed basis. Mocht u toch een bezwaar hebben van wegen uw geloof of andere omstandigheden?

Dan wil ik graag in overleg het verhaal aanpassen of verwijderen.